7. Sınıf Sosyal Bilgiler İnsanlar Yerler ve Çevreler (4)

Kırsal kesimdeki işsizlik ve eğitim eksikliği, insanları şehirlere göç etmeye yönelten en temel ekonomik ve sosyal nedenlerdir.

Mevsimlik göç; hasat, inşaat veya turizm gibi işlerde çalışmak amacıyla belirli mevsimlerde yapılan geçici nitelikte bir yer değiştirmedir.

Marmara Bölgesi; İstanbul başta olmak üzere yoğun sanayi tesisleri, ticaret merkezleri ve iş olanakları nedeniyle Türkiye’nin en kalabalık bölgesidir.

Göç; çalışma çağındaki nüfusun yer değiştirmesiyle göç alan bölgelerin nüfusunu artırırken, göç veren bölgelerin nüfusunu ve işgücünü azaltır.

1950’lerden itibaren tarımda traktör ve makine kullanımının yaygınlaşması tarım işçisini işsiz bırakmış; aynı dönemde başlayan sanayileşme süreci de kırdan kente göçü hızlandırmıştır.

Konya; tarım ağırlıklı yapısıyla genel olarak göç veren bir ildir. İstanbul, Ankara, İzmir ve Bursa gibi büyük sanayi ve hizmet şehirleri ise en fazla göç alan merkezlerdir.

Engebeli, dağlık ve erişimi güç araziler; tarım yapmayı, ulaşımı ve yerleşmeyi zorlaştırarak nüfus yoğunluğunu azaltan temel doğal faktörlerdendir.

Karadeniz’in iç kesimlerinde sarp dağlar ve dar vadiler tarımsal verimliliği düşürür; bu nedenle bölge halkı tarihsel olarak hem mevsimlik göç etmiş hem de kalıcı iç göçe katılmıştır.

İş imkânı aramak amacıyla başka bir şehre taşınmak gönüllü (isteğe bağlı) göç kapsamındadır. Zorunlu göçte kişinin kendi iradesi dışındaki bir baskı ya da tehdit söz konusudur.

Sürekli göç veren bölgelerde genç ve çalışma çağındaki nüfus azalır; geriye çoğunlukla yaşlı nüfus kalır. Bu durum ekonomik kalkınmayı yavaşlatır ve bölgenin nüfusu yaşlanır.